तुकड्या तुकड्यात विखुरलेल्या एखाद्या पझल सारखे असतो रे आपण.... सगळेच....आयुष्यभर वणवणत असतो त्या एका हरवलेल्या तुकड्याच्या शोधात पुर्णत्वाच्या शोधात ...आणि गंमत माहीतेय आपलं पझल नं आपल्याला कधीच नसतं उमगलेलं ..... तरी दरवेळी एक नवीन permutation combination करत आजमावत असतो आपण आपल्यालाच.....निरखत असतो दरवेळी एक नवीन मुखवटा.....ओळख नाकारणारा....हरवलेला तो एक तुकडा आणि त्या भेसूर मुखवट्याचं गणित खरं तर ठाऊक असतं ज्याचं त्याला... ठाऊक नसतो तो तुकड्या तुकड्यातून एकसंध ओळख घडवणारा प्रवास बरोबर नं ?
नुकताच हातून निसटलेला व्यस्ततेचा एक तुकडा... अन् अवघ्या काळावर स्वस्थतेचं गारुड... शांत निवांत एकांत पुन्हा एकदा....अवघडलेला... अविरत अस्वस्थ व्यस्ततेची ओढ लावणारा....
एकीकडे हळूहळू रात्र चढत जाताना , एकेक पायरी उतरत पेंगुळलेल दुधाळ चांदण अलगद स्वप्नांच्या कुशीत कधी निजत कळतही नाही.. हो नं?
हररोज मिलते थें उनसे ......हररोज बातें होती थी ......मुलाकात होते होते बस बरसों बीत गये
स्वत:चा स्वत:शी संवाद कधी तुटू देउ नये बयो... कोण जाणे बर्याच वर्षांनंतर.. पुलाखालून जेव्हा बरंच पाणी वाहून गेलं असेल..निसटून गेलं असेल जेव्हा बरचंस..कधी शब्द कधी मौन... कधी स्वप्न कधी सूर... तेव्हा...तेव्हा असायला हवं किमान एकजण तुला ओळखणारं... बाकी जगाच्या अनोळखी नजरा सहायला सोबत होते बस्स.. बाकी काही नाही
No comments:
Post a Comment