आज नं हे चांदणं कुशीत घेऊन झोप... एक एक लख्ख चांदणी कुरुवाळताना तुझं तुला जाणवेल त्यांचं वेगळेपण.. आभाळात सगळ्या सारख्याच दिसतात नं रे. पण इथे मात्र एकेक चांदणी आपली ओळख नव्याने करून देणारी... प्रत्येकीची लुकलुक वेगळी अन त्यातून ती गुजगोष्टींची चढाओढ... तू गुरफट्शील ह्यात हमखास.. गालातल्या गालात हासत गंमत बघशील चांदण्यांची.. एक चांदणी मात्र जरा रुसली असेल बघ.. कोपर्यात बसून मुद्दामच डोळ्याच्या कडेने बघत असेल तुला.. तुझं लक्ष वेधायचा प्रयत्न करेल...हिरमुसेल... दुखावेल.. पण उठून तुझ्याकडे येणार नाही. नेमक्या अश्यावेळी तू मात्र ह्या राजहंसी चांदणीला तुझ्या तळहातावर स्थान दे..ओघळू दे.. बागडू दे...स्वतःच वेगळेपण तिला मिठीत नाही तर तुझ्या मुठीत मिरवू दे... अन ती अशी मग्न असताना अजून एक कर डोळ्यांच्या समोर धर तळवा तुझा अन चांदणी तुझ्या पापणीत विसावू दे..आज रात्री करशील तिच हे एक स्वप्न पूर्ण ?
...........................................................................
एका क्षणाला अचानक तू एकदम अनोळखी वाटायला लागतोस. परकेपण लपेटून कोणी एक मुखवटा आपल्याला न्याहाळ्तोय असं काहीसं. नखशिखांत थरथरते रे मी. त्या एका क्षणात माझी मीच कळते मला नव्याने. तुझ्या मदतीशिवाय भेटते स्वतःला .कोऱ्या पाटी सारखी. खरं सांगायचं तर तुझ्या डोळ्यातलं अनोळखीपण मला माझी ओळख घडवून देतं
.......................................................................
आज खूप दिवसांनी मीपण निवांत टेरेस वर होते... उन्हाची एकच तिरीप टेरेसच्या कड्याला.. हवेत आजच जाणवलेला हलका गारवा.. हवाहवासा.. आणि हातात नवंकोरं ताजं पुस्तक.. दुपारच्या जेवणाची हलकीशी सुस्ती तरी दर पानागणिक गुंतवत नेणारी लेखिकेची गोष्ट. हळूहळू आतआत सरकत जाणारा उन्हाचा पट्टाच काय तो वेळ सांगणारा.... गार पावलांना उब देणारा. एक अख्खी दुपार घरी अनुभवली. सवयच नाही नं. मस्त असते अरे हि दुपार... सुस्तावलेली... थंडावलेली...पाय पसरून निवांत पहुडलेली
....................................................................
संध्याकाळ.. दिवेलागण.... अंधार पडायला लागला कि आईची लगबग... हात पाय धुवा, साडी नीट करा, केसावरून एक हात फिरवायचा आणि आई ताजीतवानी.. आणि तिच्यासोबत अख्ख घरसुद्धा. जरा वेळातच देवघरासमोर नीट मांडी घालून आई समई उजळत असते. घरभर दिव्यांचा लख्ख प्रकाश पण ह्या समईच तेज औरच...त्या प्रकाशात धुपाची असंख्य वलयं... आभाळाकडे विरत जाणारी अन पाठोपाठ आईचा विलक्षण तेजस्वी आवाज....शुभंकरोती कल्याणं आरोग्यं धन संपदाम...
......................................................................
...........................................................................
एका क्षणाला अचानक तू एकदम अनोळखी वाटायला लागतोस. परकेपण लपेटून कोणी एक मुखवटा आपल्याला न्याहाळ्तोय असं काहीसं. नखशिखांत थरथरते रे मी. त्या एका क्षणात माझी मीच कळते मला नव्याने. तुझ्या मदतीशिवाय भेटते स्वतःला .कोऱ्या पाटी सारखी. खरं सांगायचं तर तुझ्या डोळ्यातलं अनोळखीपण मला माझी ओळख घडवून देतं
.......................................................................
आज खूप दिवसांनी मीपण निवांत टेरेस वर होते... उन्हाची एकच तिरीप टेरेसच्या कड्याला.. हवेत आजच जाणवलेला हलका गारवा.. हवाहवासा.. आणि हातात नवंकोरं ताजं पुस्तक.. दुपारच्या जेवणाची हलकीशी सुस्ती तरी दर पानागणिक गुंतवत नेणारी लेखिकेची गोष्ट. हळूहळू आतआत सरकत जाणारा उन्हाचा पट्टाच काय तो वेळ सांगणारा.... गार पावलांना उब देणारा. एक अख्खी दुपार घरी अनुभवली. सवयच नाही नं. मस्त असते अरे हि दुपार... सुस्तावलेली... थंडावलेली...पाय पसरून निवांत पहुडलेली
....................................................................
संध्याकाळ.. दिवेलागण.... अंधार पडायला लागला कि आईची लगबग... हात पाय धुवा, साडी नीट करा, केसावरून एक हात फिरवायचा आणि आई ताजीतवानी.. आणि तिच्यासोबत अख्ख घरसुद्धा. जरा वेळातच देवघरासमोर नीट मांडी घालून आई समई उजळत असते. घरभर दिव्यांचा लख्ख प्रकाश पण ह्या समईच तेज औरच...त्या प्रकाशात धुपाची असंख्य वलयं... आभाळाकडे विरत जाणारी अन पाठोपाठ आईचा विलक्षण तेजस्वी आवाज....शुभंकरोती कल्याणं आरोग्यं धन संपदाम...
......................................................................
No comments:
Post a Comment