रोजच्या सरळ्सोट रस्त्यावर चालता चालता अचानक ठेच लागावी तसं कहीसं गाण्याच्या बाबतीतही होत असावं.. नाहीतर असंख्य वेळा ऐकलेल्या गाण्याच्या एखाद्याच ओळीशी मन असं अचानक का थबकावं??एखादा सुर, एखादीच ओळ, कींवा एखादा शब्दसुद्धा एक निराळाच अर्थ देवुन जातो... आजवर न उलगड्लेला.....

"कधीतरी आम्हा सगळ्याना घेउन चल नं रे घरी.. की आई ओरडेल मैत्रीणीना घरी नेलं तर??हा हा हा.. अरे बोल नं.." " नाही म्यड़म कोणी नाही ओरड्णार, आईच नाही मला, पण तुम्ही या घरी "... श्या कधीतरी बोलता बोलता नकळत समोरच्या व्यक्तीच्या जखमेवरची ही अशी खपली निघते.... काळजात उठलेली कळ त्याच्या डोळ्यात स्पष्ट दिसत असतानाही हसत हसत तो विषयाला अशी काही कलाटणी देतो की आपण आवाक..... असे बोचणारे सल कसे सांभाळायचे???

उगाचच मनावर मळभ दाटून आलेलं असताना..... अस्पष्टशी हुरहूर नकळत ठळक होत जाताना.... खोलवर आत खळबळ माजली असताना... शफल मोड वरच्या गाण्यामधून नेमक गाणं वाजाव... अन डोळ्याni अचानक ओलसर होऊन जाव.. उगाचच???

'पर्वतांना' कोसळ्ताना पाहिलं आहेस कधी? नाही नं? पण तोल जातो रे कधीतरी त्यांचाही.. अन सामावतात ते 'दरीत'.... जितका 'पर्वत' उंच तितकीच ही 'दरी' खोल...तु कितीही नाकारलसं तरी तिचं अस्तित्व तुझ्याच भोवती विणलेलं... गहीरं..अन समंजस.....अशी सांभाळणारी.. सावरणारी ती असताना पर्वता तुला रे कसली काळजी..... तु निर्धास्त कोसळ.. ती आहेच पोटात घ्यायला सारं...... बरच काही दडवलेलं..लपवलेलं असत रे तिने.. अन म्हणूनच लोकं पर्वताला नाही तर दरीला घाबरतात..बहुदा..

अस्वस्थतेचा एक तुकडा नकळत मनात शिरावा ... उगवतीची सोबत होऊन पार मावळतीसाठी रेंगाळावा ... कोर्या कोर्या भाळी मग उलट्या सुलट्या शंकांचं जाळ ..अन पदरात क्षितिजाच दान देऊन जावा ....

अचानक अस शेवटाला पोहोचल कि नेमकी आठवते ती सुरुवात...मधली सारी वळण, उतार चढाव.... सगळ सगळ विसरायला होत मग ..अन नकळतच लागत जातो हिशोब निसटलेल्या क्षणांचा.... चुकलेल्या पावलांचा..अन न जपलेल्या आठवणींचाही..

एखादा दिवसच मुळात असाच उगवतो .. खूप खूप राग आलेला असतो ... अगदी नाकाचा शेंडा लाल अन डोळ्यात चीड असा राग ...पार दुपारपर्यंत धुमसत असत मन .. अन उतरत्या सांजेला अचानक जाणवत नेमक का रागावलो आहोत आपण ? कोणावर चीडलोय ? क्षणार्धात कळून चुकतो तेंव्हा आपल्याच रागाव्ण्यातला फोलपणा... अन मग उतरत जाते रात्र पाणावलेल्या डोळ्यात... मुस्मुसणाऱ्या नाकात...