"कधीतरी आम्हा सगळ्याना घेउन चल नं रे घरी.. की आई ओरडेल मैत्रीणीना घरी नेलं तर??हा हा हा.. अरे बोल नं.." " नाही म्यड़म कोणी नाही ओरड्णार, आईच नाही मला, पण तुम्ही या घरी "... श्या कधीतरी बोलता बोलता नकळत समोरच्या व्यक्तीच्या जखमेवरची ही अशी खपली निघते.... काळजात उठलेली कळ त्याच्या डोळ्यात स्पष्ट दिसत असतानाही हसत हसत तो विषयाला अशी काही कलाटणी देतो की आपण आवाक..... असे बोचणारे सल कसे सांभाळायचे???