आपली ओळख आता एका अशा वळणावर येउन पोहोचलीय नं की , मला आपलं उगाच वाटायला लागलंय तुला ओळखायला वैगरे लागलीय मी.. तुझ्या असण्याची ,नसण्याची, हसण्याची, रुसाण्याची सवय झालीय म्हणा मला... पण सवय म्हणजे ओळख नाही नं.. माझ्या अश्या बालिश प्रश्नांची..कधी उत्तरांची.. अखंड बडबड्या झर्याची.,,बरेचदा अडखळलेल्या मौनाची (अन् त्यानंतर येणार्या हळव्या हुंकाराची)...तशी सवय तर तुलाही आहेच... पण म्हणून तुही मला ओळखतोस असं नाहीच नं वाटत तुला... मग...
हो पण ह्या वळणावरुन पुढे जाता जाता तु असशील रेंगाळता माझ्यात कायम..ही खात्री असणं एवढीच ओळख पुरेल नं..जन्मभर...
.........................................................................
जगाशी शेकडो नात्यांनी जोडलेलो असतो आपण.. स्वतःशी जोडणारा दुवा कसा रे सांधायचा.
...........................................................................
सोसवेल तेव्हढंच वेडं असावं गं बयो... निसटलेल्या एक एक क्षणाचं हसं व्हायला नाहीतरी वेळ लागत नाहीच हो नं
............................................................
असं पाठीमागून येउन तुला दचकवायचा कितीही प्रयत्न केला नं तरी कसं कोण जाणे तुला चाहूल लागायचीच आणि तुझ्या बंद पापणीवर माझा तळवा धरला की मला जाणवायची ती तुझ्या स्वप्नांची थरथर...तुला सांगू अलिकडे ह्या स्वप्नात नं मला माझा भास व्हायचा अन् त्या जाणीवेसरशी तळवा अलगद मोरपिशी व्हायचा ....तुझ्या पापण्या सोडवताना इथे माझी पापणी नकळत झुकायची अन् वेड्यागत होकारांची गुपितं बंद पापणी बोलून जायची..
नशीबाला असं पाठमोरं गाठू नकोस बयो आजी नेहमी सांगायची...ती असताना काही कळलं नाही अन् आता कळलं तर पुढचं सांगायला तु नाही
..................................................................
गर्भार रात्र वांझोटी स्वप्न रुजवून अशी वेशीवर अवघडलेली अन् दिवसाची देणी अजूनही न फेडता आलेली.... सांग कोणाचं असणं लांबवू?
................................................................
कशाची रे इतकी भीती वाटते तुला? सतत तुझ्या त्या नितळ डोळ्यात काहीतरी लपवण्याचे भाव... नाही म्हणजे काही चोरी-चपाटी नक्कीच नाही..तुझ्यासारख्या पापभीरू जीवाला ते शक्यही नाही म्हणा ..माहितेय मला ते ..पण हे काहीतरी निराळंय...म्हणजे तुझ्यात कोणी डोकावू नये म्हणून नजर चोरल्यासारखं.. तुझ्याही नकळत मिटत जातोस तू तेव्हा... इतकं कि मी तरी तुला खरच ओळखते हे मी माझं मलाच सांगु शकत नाही...सलतं रे ते... ओळख पुसली जाणं..
ऐक नं तुझे हे भीतीचे कोश वाटून घेऊयात का रे?... नव्याने ओळख होईल नं... कदाचित..
ऐकतोय नं??
...............................................................
पुन्हा रात्र.. पुन्हा प्रवास..हा प्रवास नं वाटून घेता येत नाही.. किंबहुना वाटून घ्यायचाच नसतो.. एका रेषेत जाणारे रस्ते अन् त्यावर भराकटणारे मन.. खर्या अर्थाने निवांत.. दिवासा कसं अवतीभवती भुलवणारा परीसर असतो.. रंग असतात आवाज असतात ... पण रात्री? रात्र एकसमान असते.. अंधारी.. नजर जाईल तिथवर एकसंध पसरलेली अन् म्हणूनच मनाला एकवटणारी.. खरंतर अनुभवयाची गोष्ट ही.. सांगूनही न कळणारी.. ठरवूनही वाटून घेता न येणारी... अंधाराची रात्र..
हो पण ह्या वळणावरुन पुढे जाता जाता तु असशील रेंगाळता माझ्यात कायम..ही खात्री असणं एवढीच ओळख पुरेल नं..जन्मभर...
.........................................................................
जगाशी शेकडो नात्यांनी जोडलेलो असतो आपण.. स्वतःशी जोडणारा दुवा कसा रे सांधायचा.
...........................................................................
सोसवेल तेव्हढंच वेडं असावं गं बयो... निसटलेल्या एक एक क्षणाचं हसं व्हायला नाहीतरी वेळ लागत नाहीच हो नं
............................................................
असं पाठीमागून येउन तुला दचकवायचा कितीही प्रयत्न केला नं तरी कसं कोण जाणे तुला चाहूल लागायचीच आणि तुझ्या बंद पापणीवर माझा तळवा धरला की मला जाणवायची ती तुझ्या स्वप्नांची थरथर...तुला सांगू अलिकडे ह्या स्वप्नात नं मला माझा भास व्हायचा अन् त्या जाणीवेसरशी तळवा अलगद मोरपिशी व्हायचा ....तुझ्या पापण्या सोडवताना इथे माझी पापणी नकळत झुकायची अन् वेड्यागत होकारांची गुपितं बंद पापणी बोलून जायची..
नशीबाला असं पाठमोरं गाठू नकोस बयो आजी नेहमी सांगायची...ती असताना काही कळलं नाही अन् आता कळलं तर पुढचं सांगायला तु नाही
..................................................................
गर्भार रात्र वांझोटी स्वप्न रुजवून अशी वेशीवर अवघडलेली अन् दिवसाची देणी अजूनही न फेडता आलेली.... सांग कोणाचं असणं लांबवू?
................................................................
कशाची रे इतकी भीती वाटते तुला? सतत तुझ्या त्या नितळ डोळ्यात काहीतरी लपवण्याचे भाव... नाही म्हणजे काही चोरी-चपाटी नक्कीच नाही..तुझ्यासारख्या पापभीरू जीवाला ते शक्यही नाही म्हणा ..माहितेय मला ते ..पण हे काहीतरी निराळंय...म्हणजे तुझ्यात कोणी डोकावू नये म्हणून नजर चोरल्यासारखं.. तुझ्याही नकळत मिटत जातोस तू तेव्हा... इतकं कि मी तरी तुला खरच ओळखते हे मी माझं मलाच सांगु शकत नाही...सलतं रे ते... ओळख पुसली जाणं..
ऐक नं तुझे हे भीतीचे कोश वाटून घेऊयात का रे?... नव्याने ओळख होईल नं... कदाचित..
ऐकतोय नं??
...............................................................
पुन्हा रात्र.. पुन्हा प्रवास..हा प्रवास नं वाटून घेता येत नाही.. किंबहुना वाटून घ्यायचाच नसतो.. एका रेषेत जाणारे रस्ते अन् त्यावर भराकटणारे मन.. खर्या अर्थाने निवांत.. दिवासा कसं अवतीभवती भुलवणारा परीसर असतो.. रंग असतात आवाज असतात ... पण रात्री? रात्र एकसमान असते.. अंधारी.. नजर जाईल तिथवर एकसंध पसरलेली अन् म्हणूनच मनाला एकवटणारी.. खरंतर अनुभवयाची गोष्ट ही.. सांगूनही न कळणारी.. ठरवूनही वाटून घेता न येणारी... अंधाराची रात्र..
No comments:
Post a Comment