" आजकालच्या घरांना उंबरा का नसतो गं.. दाराशी आलेला कोणीही आगंतूक सरळ माजघरात डोकावलेला नाही आवडत मला. चार भिंतीतला गोंधळ असा जगाला दाखवू नये कोणी.." तिचे पाणीदार पण काजळरेष हरवलेले डोळे टाळत बोलत होता तो..
...........................................................
सकाळची कोवळी उन्हं नं मला एखाद्या अल्लड मुलीसारखी वाटतात.. सळसळती..उत्साही ...,दुपार होता होता मात्र उन्हं सवाष्ण होतात... तेजस्वी.. अन् मावळतीला.. मावळतीला हीच उन्हं गरत्या प्रौढेगत भासतात.. समजूतदार थकवा ल्यालेली..
पण ग्रहणकाळातली उन्हं बघितलीस तू कधी? मला नं एका वेश्येसारखी वाटतात ती.. काळ्या सुर्यबिंबाच्या आड लपलेली.. अस्पृश्य.. अख्ख्या जगाने टाळलेली तरी चोरुन बघितली जाणारी ग्रहणातली उष्टी उन्हं ...
............................................................
साखरझोपेतले अस्पष्ट भास .. अन् चाहूलींच्या जाळ्यातून अलवार बिलगलेली ती नेमकी चाहूल....इतकी की पापणीवरची थरथरही सुखावून जावी... पहाटेच्या ह्या नितळ क्षणाला अश्या असंख्य आठवणींचे गोड संदर्भ देउन जाणारा ओल्या पापणीवरचा तुझा ओला स्पर्श.. मोरपिशी स्वप्नस्पर्श...
........................................................
अगदी खोलवर रुजलेला तोच जुना सल.. जुनाच.. अजूनही तसाच ठसठसता.. खूप खूप सुखात असलं कि हि अशी काजळाची तीट होऊन जागणारा...लख्ख बोचरा सल..
.............................................................
स्तब्ध तळ्याच्या देहावर उठणार्या अलवार तरंगांसारखंही असतं एक नातं .. एका क्षणी थेट काळजात घुसणारं .. ह्या वलयांना जन्म देणार्या खड्यासारखं .. अन् दुसर्याच क्षणी हे सल शिवत पुर्वरत होणारं ... असून नसल्यासारखं क्षणभंगूर तरंगांचं नातं..
..............................................................
गच्चीवर होते.. अंधारी रात्र.. गच्चीपण त्यातच हरवलेली..माझी गच्ची..एकेक कानाकोपरा ठाउक असलेली माझी सख्खी मैत्रीण.. आणि वर..वर काळंभोर एकसंध आभाळ..नजर जाईल तिथपर्यंत त्याचा काळा रंग एकसारखा.. पण त्याला छेद द्यायला आज आभाळात अजून काही होतं हं.. फटाक्यांची रोषणाई.. रंगबेरंगी प्रकाश.. आधी आवाज अन् त्यापाठोपाठ लख्ख आभाळाचा एक तुकडा.. दिवाळीत काहीच अंधारात राहात नाही नं..
................................................
रोज..हो अगदी रोज नवनव्या प्रकाशात न्हाउन निघत असतो नं आपण.. किती ते प्रकार, किती त्यांचे रंग, हरेकाची आगळी आभा नाही का? तरी .. तरी दिवाळीच्या अंधार्या रात्री एकच पणती अशी काही उजळवते की त्याला तोड नाही..आणि गम्मत माहीतेय त्या इवल्या पणतीला कधी कळलंच नाही अरे तिने नक्की कुठे प्रकाश पेरलाय.. ह्या दिवाळीत किमान एकदा ह्या लहानशा पणतीच्या प्रकाशाने घेशील ओंजळ भरुन? अंधार कदाचित दूर जाईल..
..............................................
दिवाळी.. सण दिव्यांचा..प्रकाशाचा.. आनंदाचा.. नाव असलेल्या नात्यांचा.. नाव नसलेल्या नात्यांसाठीचा..भरभरुन जगणार्या जिवंत मनांचा उत्सव दिवाळी..
........................................
अधिकार...किंवा सोप्प्या शब्दात ताबा म्हणूयात हवं तर... तो असायला हवं खरंतर..कशावर? मनावर?त्याच्या भरकटण्यावर ,त्याच्या react होण्यावर..अन् त्याच्या असण्यावर...कारण हाच ताबा सुटणं नेहमी अडचणीत आणतं हो नं.. मला माहीतेय तु म्हणशील इतकं का ते सोप्पं आहे? पण वेड्या म्हणूनच तुला जमतंय तितकं जप म्हणतेय..नाहीतर माझी सोबत आहेच नं.. तोल सुटलेल्या किंवा भरकटलेल्या तुला सावरायला,तुझं तुपण तुझ्याच ओंजळीत द्यायला... सोबत त्यासाठीच हवी असते हो नं..
........................................................
आपल्या 'असण्याची' कारणं जेव्हा स्वतःलाच द्यावी लागतात नं खरंतर तिथेच संपतं 'मीपण'..