Wednesday, July 26, 2017

अंदाजानेच तर आलोय इथवर

अंदाजानेच तर आलोय इथवर
चुकत माकत, ठेचाळत... 
अंदाजानेच शोधल्या वाटा ... 
तसे तर जन्मापासूनच सारे अंदाज.. 
अगदी मरणापर्यंत सोबतीला... 
तळपत्या वैशाखाचे अंदाज 
बहरत्या श्रावणाचे अंदाज...
पावलापावलावर आजमावणारे अंदाज
तरीही चुकलेलेच बरेचशे..
इतके सवयीचे झालेत हे कि
आताशा नकळतपणे मनात
अनोळखी मनाचेही अंदाजच ...
ठीकच आहे म्हणा....
पण म्हणून ...

एका अवघड क्षणी जोडलेलं नात
वर्षानुवर्ष अंदाजानेच खेचायचं ..????
का???

Friday, July 21, 2017

उसी गली के उसी नुक्कड पे-3

कोर्नर का वो लंबासा लम्पपोस्ट
और उसके निचे खडा छोटासा वो..
अपने सपनोंकी उंचाई नापता हुआ..
कुछ अजीबही चमकति थी उसकी आंखे
उस उंचे लम्प की पीली रोशनीमे..
एक अलगही चाह थी उसे..
और..
और..
हा और शायद इंतजार था उसे..
ना ना... कोई मेहबुबा ना थी
ना ही ये कोई आशिक़ था..
वो इंतजार तो बस अपने मौत का था..
कहने को तो पागल कह भी देते लोग उसे..
उलझे हुए सवालोंमे सुलझा हुआ पागल..
सतरंगी ख्वाब देखनेवाला जिद्दी पागल...
हर एक पल मर्जीसे जीनेवाला पागल...
और्..
मौत की चाह मे सांसे गिनता वो पागल..
.
.
.
.
.
.
लेकीन किसी ने कुछ ना कहा..
शायद उन मे भी कही छुपा था
वो पागल.......
और शायद इसीलिये.....
.
.
.
.
.
उसी गली के उसी नुक्कड पे
वो आज भी खडा है..
सपनो से भरा उसका हर पल
उस इंतजार मे जीता हुआ

उसी गली के उसी नुक्कड पे-2

वैसे तो हमेशा ही भीड होती थी
उसी गली के उसी नुक्कड पे
वो फिरभी रहा अकेला
अपनेमे ही खोया हुआ..हमेशा..
कभी हसता था..
कभी गाता भी था..
अपने ही धुन मे ना जाने
क्या क्या छुपाता था..
दर्द तो देखा है 
हरेक ने उसकी आंखोमे
गम का वो आसु लेकीन
न जाने कहा छिपाके रखा था
उसे मिले हर शख्स के मन मे 
रहा हमेशा एक सवाल
उसकी हसी मे छिपे उस सन्नाटेका
दर्द से भरी उन मुर्दा आखोंका..
और्..और् ...
उससे जुडे उसके खालीपनका..
किसीने पुछा होता तो शायद जवाब मिलता..
पर..शायदही.. क्योंकी..
.
.
.
.

उसी गली के उसी नुक्कड पे
वो आजभी खडा है
थोडा घबराया...थोडा सहमासा.

उसी गली के उसी नुक्कड पे

उसी गली के उसी नुक्कड पे
वो दिखता था कभीकभी
थोडा घबराया…थोडा सहमासा..
न जाने क्या खोया है उसने
जो ढूंढता है दिनरात
कभी खुले आसमान मे
तो कभी कोने मै फ़ैली उस रेत मे
आते जाते लोग देखते थे उसे
कुछ हसते थे..कुछ रोते भी थे
पर ना पुछा किसिने के
“बाबा क्या ढुंढ रहे हो?
खोया हुआ बचपन
गुजरी हुइ जवानी
या…या…आनेवाला कल?”
पुछते तो शायद जवाब मिल जाता
उन खाली आंखोमे छिपे सवालोंका
जिसे वो अक्सर ढुंढा करता था
उन टुटे तारोंमे..पत्थर की लकिरोमे…
लेकिन्….
.
.
.
.
.
उसी गली के उसी नुक्कड पे
वो आजभी खडा है
थोडा घबराया…थोडा सहमासा..

Thursday, July 20, 2017

वस्ती

लाल पिवळ्या भिंतींची ,
थेंब थेंब गळत्या छपरांची
चिंब ओल्या शेंबड्या पोरांची
अन कातावलेल्या आयांची
.
.

अस्वस्थ चिखल वस्ती....

 एका रात्रीत उगवणारी
दुसर्या रात्रीत विझणारी
अन तरी सवयीचीच भासणारी
 जुन्या जाणत्या रस्त्यांवरची
.
.
.पावसाळी वस्ती...

भर पावसाळी पहाटे 
निद्रीस्त रस्त्याच्या कडेला तेव्ह्ढी जाग
 दाराशीच निर्धास्त पहुडलेली
कळकटल्या चेहर्यावरची गोंडस 'निरागसता'
 काळ्याकुट्ट आभाळाला छेदत जाणारी
खरपुस खमंग धुरांची 'वलयं'
उगवत्या दिवसाच्या चिंतेने 
तारटावलेले लाल डोळे आणि..
आणि तीन आडोश्यात
स्वत:ला लपवणारी तरी डोकावणारी लाज
.
.

.....अन....
.....अन...
नेमकं निरागसता, धूर, चिंता टाळत
 फक्त ह्या लाजेच्या शोधात 
रस्त्याच्या 'त्या' टोकावरची
 हपापलेली वस्ती.....ह्म्म....सभ्य वस्ती...