मिट्ट काळ्या अमावसेच्या ओटीत अलगद कोणीतरी तान्ह्या चंद्राचा गर्भ टाकावा , भाबड्या तिने तोही अगदी असोशीने रुजवावा, दिवसादिवसाच्या हिशोबाने त्याला वाढवावा...गोंजारावा...न्हाहू माखू घालावा...हळूहळू बाळसं धरणार्या त्याचं तेज अंगावर पांघरुन त्याला अवघ्या आभाळभर मिरवावा...त्याच्या कौतुकाने इतकं हरखून जावं की पौर्णिमेचाही विसर पडावा...चांदण्याच्या चमचमत्या नजरेत फक्त आणि फक्त हेवा दिसत राहावा..
देहभर पसरलेल्या सुखाच्या खुणांनी इतकं भारुन जावं की जगरहाटीच्या नियमाने त्याच गर्भातल्या चंद्राचं कोमेजणंही दिसू नये...इतकं खोलवर भिनत जावं हे आंधळेपण की एक आवर्तन पुर्ण होता होता उन्मळून पडलेली रिकामी कूस बघूनच खडबडून जाग यावी...करावा म्हटलं तरी अश्या वांझोट्या स्वप्नांचा आक्रोश तरी कसा रे करावा...दुःखाचाही अवसर न देता तोवर दारात उभा असतोच आणखी एक याचक तश्याच तान्हुल्या चंद्राचा गर्भ कुशीत घेउन...पुन्हा रुजण्यासाठी..कोमेजण्यासाठी...तेच आवर्तन पुन्हा पुन्हा...