कित्येक दिवसांनंतर भरकटलेलो आपण पुन्हा आपल्या घरी परतून येतो ..घरादाराच्या पल्याडहून त्यातलं हरवलेलं घरपण शोधत फिरतो ..सगळं कसं जागच्या जागी..तुझ्या माझ्यासकट.. गोठलेल्या काळासारखं अगदी आपल्या निकट..धुळीच्या जाडच जाड थराखाली तरी जुनंच वादळ लपलं असतं ..डोळे भरुन येता अंधूक अंधूक सारं सारं आठवत राहातं.. कसं कोण जाणेआपल्याच घरात त्या क्षणी कसं उपरेपण दाटून येतं..परकेपणाच्या कुशीतून घर वाकूल्या दाखवूनजातं.. इतक्यात कुठून एक झुळूक वार्यावरती स्वार होते.. तुला स्पर्शुन माझ्यामध्ये हलके हलके विरत जाते... बाल्कनीतल्या मोगर्यापासून परसदारातल्या लिंबापर्यंत गंधांचे अवशेष पुसटसे पुन्हा नव्याने गुंफून जाते..बंद पापणीआड अखेर तेव्हा रंगते जुन्या ओळखींचे द्वंद्व...पुराव्यादाखल अन् पाझरत जातं ओल हरवलं नातं .. इथवर आलो कसं म्हणताना मन नकळत भानावर येतं.. सराईत पाऊल अन् अचानक उंबर्याला अडखळतं... निर्जीवतेचे टाकून उसासे जीव सजीवतेत गुंतत जातो..नेमक्या क्षणी शोकेस मधला जीव अलगद फडताळामध्येअडकत जातो..पडवीमध्ये ओथंबलेलं अस्तित्व मग माजघरात विसावतं..काय काय म्हणून सावरायचं असतं अन् काय काय विस्कटत जातं...थबकलेल्या पावलांवर घर जेव्हा नवा डाव मांडत जातं...ऐन सांजेला हे अर्घ्य उन्हाचं अंगणातल्या तुळशीत विरजतं जातं...खुल्या ओंजळीत खुळ्या घराचं घरपण रुजत जातं..

' ये तो एक आदतसी लग गयी थी कि , फोन की घंटी बजे और सिर्फ तुम्हारा नाम फ्लँश हो....
कीतनी ही देर तक तो बस ताकती रहती उसे ..जैसे तुम्हे ताकती रहती कभी, जैसे अभिन्न सी जुडी हु, .. . .
फोन उठाने की जल्दी तो तब भी नही थी और आज..आज भी उठाने को मन नहीं करता, ..
पर कल जब वही नाम कई अरसों बाद फोन ने पुकारा , तो झपट कर उठा लिया था फोन मैंने ..
शायद डर गयी थी, कही नींद न टूटे फिर इस आवाज से और ये सपनाही न टूट जाए ..
फोन तो उठा भी लिया पर बात?
बात तो अब भी वही ठहरी, अटकी सी थीं...
ठीक दो साँसों के बीचो बीच..
किसी अर्ध-सत्य सी।
तूम समझ तो गये थे नं ……

"कसं असतं नं प्रत्येक नात्यात नं एक जण स्थिर हवाच रे... तरच तर दुसरा त्याच्याभोवती नि:संकोच एक नातं विणू शकतो मुक्तपणे... एक comfortable अंतरावर..space म्हणूया हवं तर त्याला....केंद्रबिंदू ते परिघापर्यंतच्या त्रिज्येची space.. हि space तशी बरीच लवचिक रे पण एक क्षण येतोच असा कि जराशी ताणली किंवा सैलावली कि उसवत जातं रे नात्याचं ,वर्तुळ.... सुलगत जातो एक एक बंध... मागे उरल्या वेड्यावाकड्या नागमोडी गुंत्याला मग नातं तरी कसं रे म्हणायचं? म्हणून हवा असतो एक स्थायी कोपरा नेमकं अंतर जपणारा...." ती बोलत होती अविरत... तिच्या त्याच्या नात्यातल्या त्या अचल केंद्राशी...एका श्वासाच्या अंतरावरून...