'पर्वतांना' कोसळ्ताना पाहिलं आहेस कधी? नाही नं? पण तोल जातो रे कधीतरी त्यांचाही.. अन सामावतात ते 'दरीत'.... जितका 'पर्वत' उंच तितकीच ही 'दरी' खोल...तु कितीही नाकारलसं तरी तिचं अस्तित्व तुझ्याच भोवती विणलेलं... गहीरं..अन समंजस.....अशी सांभाळणारी.. सावरणारी ती असताना पर्वता तुला रे कसली काळजी..... तु निर्धास्त कोसळ.. ती आहेच पोटात घ्यायला सारं...... बरच काही दडवलेलं..लपवलेलं असत रे तिने.. अन म्हणूनच लोकं पर्वताला नाही तर दरीला घाबरतात..बहुदा..

अस्वस्थतेचा एक तुकडा नकळत मनात शिरावा ... उगवतीची सोबत होऊन पार मावळतीसाठी रेंगाळावा ... कोर्या कोर्या भाळी मग उलट्या सुलट्या शंकांचं जाळ ..अन पदरात क्षितिजाच दान देऊन जावा ....

अचानक अस शेवटाला पोहोचल कि नेमकी आठवते ती सुरुवात...मधली सारी वळण, उतार चढाव.... सगळ सगळ विसरायला होत मग ..अन नकळतच लागत जातो हिशोब निसटलेल्या क्षणांचा.... चुकलेल्या पावलांचा..अन न जपलेल्या आठवणींचाही..

एखादा दिवसच मुळात असाच उगवतो .. खूप खूप राग आलेला असतो ... अगदी नाकाचा शेंडा लाल अन डोळ्यात चीड असा राग ...पार दुपारपर्यंत धुमसत असत मन .. अन उतरत्या सांजेला अचानक जाणवत नेमक का रागावलो आहोत आपण ? कोणावर चीडलोय ? क्षणार्धात कळून चुकतो तेंव्हा आपल्याच रागाव्ण्यातला फोलपणा... अन मग उतरत जाते रात्र पाणावलेल्या डोळ्यात... मुस्मुसणाऱ्या नाकात...

मध्यरात्री अवचित जाग आली कसल्याश्या घनगंभीर आवाजने.. खिडकिबाहेर डोकावले तर हा दिसला.. एका अनामिक ओढीने मातिकडे झेपावणारा...किती तीव्र होती ती भेटीची आस.... थोडावेळ नुसतचं अनुभवलं त्याचं कोसळणं..बरसणं.. तर पठ्ठा आला न लगेच गप्पा मारायला.. किती किती अन् काय काय बोलायचं होतं त्याला..थेंबा-थेबांची कथा..व्यथा.. त्या काळ्याकुट्ट ढगांआड आजवर दडवलेलं... लख्खकन चमकणार्या विजेची तगमग.. अन् गडगडणार्या त्या प

ोकळ ढगांचा त्रागाही.. बिनकामाचा शिक्का मारला होता नं त्यांच्या माथी... सारं सारं बोलायचं होतं त्याला... अविरत बरसत होत्या सरीवर सरी.. आणि उलगडत होता माझा पाउससखा.... किती रंगांनी, किती ढंगांनी व्यक्त होता वेडा रात्रभर.. त्याची एकेक अदा बघत, ऐकत कधी रात्र सरली समजलचं नाही.. पहटेसच हाही थकला बहुदा.. त्यालाही एका क्षणाची उसंत हवीच नं... अन् गेला बापडा आला तसाच... तो गेल्यावर मात्र उमगलं आता कसं सारं स्वच्छ, ताजं तवानं.. नुकत्याच जन्मलेल्या बाळासारखं निरागस...कसल्याश्या त्रुप्ततेने ती धरणीही सुखावलेली.. अन् मी? मी मात्र त्याच्या बरसण्यातच हरवलेली.. अजुनही..

काळभोर आभाळ

दिवसभरात साचून साचून घुसमटलेल काळभोर आभाळ ऐन मावळतीला जेंव्हा धाय मोकलून बरसायला लागत तेंव्हा कोण जाणे का पण मनात एका अनामिक, अस्पष्ट भीतीची रेष उमटते...नकळतच कुठल्यातरी अशुभाची चाहूल मनात काळजीच काहूर उठवत... उतरत्या सांजेचा हा पाउस मग रात्रभर रडत बसतो...एकट्या रात्री एकटाच मोकळा होत....

रिमझिम बरसती इन बुंदोंने भी इक किस्सा सुनाया था कभी...बादलों के बिच हुए गडगडाते झगडे का किस्सा.... इसी दौरान चंचल बिजली का चुपकेसे धरती मां के पैर छुनेका किस्सा....सात रंग मे नहाये सतरंगी का किस्सा.. और..और.. और हां कुछ दिवानो के किस्से भी तो थे उसमे.... एक किस्सा सुनाते सुनाते न जाने कितना कुछ बता गयी वो बारीश....और बहोत कुछ अनकहा भी शायद.. सहमे हुए दिलमे टपटपाते हजारो ख्वाईंशोंकी आवाज शायद इसी रिमझिम ने तो सुनी थी...शायद आज ये किस्सा भीसुनायेगी और कही..