क्षणा क्षणाला बदलत जाणारे हे मावळतीचे रंग... अनोख्या छटा, निराळ्या अदा... ढगांचे आकारही किती मोहक... लहान असताना ह्या ढगात आम्ही हवे ते आकार, प्राणी, वस्तू.. अगदी काहीही शोधायचो... आई म्हणायची हे सगळे नं तो बाप्पा बनवतो... त्याच्या लाडक्या लेकरनांच दिसायचे म्हणे ते आकार.... किती अप्रूप असायचं त्या छोट्या छोट्या गोष्टींचं... आताशा मात्र संध्याकाळ होते तीच दिव्यांच्या झगमगाटात... रंगाच्या त्या मोहक अदा बाप्पाने लपवून ठेवल्यात बहुदा... मावळतीचं ते मुक्त आभाळही जप रे बाबा ... नाहीतर ते हि हरवेल ह्या गर्दीत.. अगदी हरवलेल्या त्या निरागस बालापाणासारखं....
No comments:
Post a Comment