व्यक्त होणं..एक गरज बनत चाललीय आताशा... वरवर सारं शांत..पण..आत.. मनाच्या तळाशी एक अशांत खळबळ... एक ज्वालामुखी..कदाचित स्फोटाची वाट बघत.. की तोही असाच शांत होणार कोणाच्याही नकळत.. पुर्वीसारखा.. नाही आता बहुदा नाही तसं होणार..कारण व्यक्त होण जमतय थोडं थोडं... आपल्या प्रत्येकाचं एक माध्यम असतं नं असं व्यक्त व्हायचं... कदाचित तीही एक कलाच असावी.. किंवा कुठल्याही कलेचा मुळ उद्देशच व्यक्त होणं हा असेल.. हं असेल कदाचित.. चला तर मग आपण सारेच व्यक्त होउयात... कधीतरी मुद्दाम बंद केलेली मनाची कवाडं पुन्हा जराशी किलकिली करुन डोकाउ स्वतःच्याच मनात.. नाही दुसर्या कोणाशी पण निदान स्वतःच स्वतःशी तरी बोलुयात.. देउयात एक प्रामाणिक कबुली आजवर घडुन गेलेल्या चुकांची..येउ घातलेल्या आव्हानांची.. आणि कदाचित रात्री अपरात्री अचानक दाटुन आलेल्या भितीचीही.. माध्यम भलेही कुठलेही असो.. पण स्वतःशीच स्वतःचा संवाद सुरु असावा.. हो नं?