प्रवासापुर्वीचा प्रवास..

गेल्या आठवड्यात मुंबईला निघाले होते.. बसची वाट बघत बरिचशी गर्दी त्या शिवनेरीच्या थांब्यावर.. बसला तसा उशीर होता म्हणुन माझं सहज आजुबाजुच्या लोकांचं निरिक्षण सुरु होतं..एक पहिल्यांदाच मुंबईला निघालेल्या काकु..थोड्या बावरलेल्या, थोड्या नर्व्हस.. आणि खुप उत्सुक..बाजुलाच बसलेल्या एका अमेरिकन मुलीशी देव जाणे काय काय बोलत होत्या..आणि तीही पठ्ठी कितीसं कळत होतं तिला कोण जाणे?... पण ऐकत होती.. भावनेला भाषा नसते हेच खरं..
दुसरं एक टिपिकल पुणेरी कुटुंब.. नुकतच लग्न झालेली मुलगी... बहुदा पहिल्यांदाच माहेरी आली होती..पुरेपुर माहेरपण उपभोगुन बहुदा मुंबईला पुन्हा सासरी निघाली होती.. तिला यायला जरा उशीरच झाल होता त्यामुळे जरा चिडचिड सुरु होती.. पण नशिबाने तिचीही बस लेट ह.. मग जरा ती निवांत झाली आणि मघाची स्वतःची वागणुक आठवुन स्वतःच खजील झाली..गोंधळली होती..हळुच जाउन आईच्या मिठीत शिरली.. भर गर्दीत त्यांचा हा निरोपसमारंभ मस्तच रंगला ... एकीकडे माहेर सोडण्याची हुरहुर आणि दुसरीकडे सासरची ओढ.. मोठं मजेशीर होतं ते सारं.. माझ्याही नकळत माझ्या बाजुला उभ्या दोन मुलींचं बोलणं माझ्या कानावर आलं.. दोघीपण मुंबईच्या अन् खुप मोडर्न.. ह्या कुठल्या लो-क्लास गर्दीत उभे आहोत आपण असा काहीसा भाव.. जरा मुद्दामच इंग्लिशमध्ये बोलत होत्या नकट्या... त्यांचं ते यु नो वालं इंग्लिश ऐकुन आम्हा सो कोल्ड यंग लोकांची मस्त करमणुक होत होती.. त्यांना हे बहुतेक लक्षात आलचं नाही... तेव्ढ्यात एक बस आली आणि एकच झुंबड उडाली.. जरा गर्दी कमी झाल्यावर माझं लक्ष एका प्रौढ जोडप्या कडे गेलं.. काकु बहुतेक मुंबईला मुलाकडे निघाल्या होत्या आणि काका मात्र पुण्यातच... काकु बसमध्ये बसलेल्या अन् काका खिडकीसमोर... काचा बंद असल्यामुळे त्यांचा मुक संवाद सुरु होता.. काळजी घ्या.. पोहचल्यावर फोन कर... तुम्ही गाडी हळु चालवा.. नीट जेवा.. आणि अजुन बरचं काही.. किंवा त्याहीपलिकडे न बोललेलं बरचसं.. किमान 25 वर्ष तरी झाली असतील नं त्यांच्या लग्नाला.. अजुनही तेच प्रेम तोच ओलावा... तिथल्या गर्दीतली आम्ही तमाम तरुण जनता आ वासुन पाहात होतो हे सगळं.. पण ती डोघं मात्र वेगळ्याच दुनियेत.. डोघांच्याही डोळ्याच्या कडा विरहाच्या कल्पनेने ओलावलेल्या.... खुप काही शिकवुन गेला हा प्रवासापुर्वीचा प्रवास..