कुठे एका ठिकाणी असं तिचं मूळ कधी रुजलंच नाही गं बयो... सततची फरफटच नशिबी.. अन तरी 
बहरण्यास सोडच पण साधं अंकुरण्यासही ह्या वांझोट्या नशिबाची साथ लागते हे फार उशिरा कळालं गं तिला...बस इतकंच..
...................................................................................
दडवून दु:ख त्यांचे जे सोहळ्यात मग्न
कर्जात त्या सुखाच्या अस्वस्थ चेहरे
...................................................................
जराशा स्वराने उभा देह कातर
असे दिव्यदान ओंजळी पडू दे 
वेदनेचा ज्याच्या नसे डोह डोळा 
असा निष्पाप क्षण ओठी वसू दे

मिळे ज्यास शिक्षा जिता मृत्युदंड असा सांग होता गुन्हा कोणता तो उतरणीस ज्या शाप एकलपणाचा असा कोणता जन्म गर्भात रुजतो ............................................................................. कुण्या अज्ञाताने अडवावी वाट तशी लागते ठेच जीवघेणी ................................................................................ कोऱ्या करकरीत शुभ्र कागदावर अनवधानाने पडलेला शाईचा एक ठिपका म्हणजे कविता. ....................................................... आपण आपलं फक्त निमित्तमात्र असणं स्वीकारावं बयो.. ............................................................... लाघवी क्षणांचा मोह रे नश्वर निरंतर फक्त मोहोळ आठवांचे ....................................................... तळ दिसेल इतका नितळ नसावा रे डोह डोळ्यांचा