समईच्या ज्योतीत अस काय असतं रे जे खोलवर शांत करत जातं... दिवे सगळीकडेच लागतात.. प्रकाश तर तसाही नवा नाहीच पण हि ज्योत नं वेगळी असते.. तिचं प्रतिबिंब डोळ्यात उतरलेलं बघितलं आहेस नं .. देव असाच असतो ना रे
..........................................................................................................
खरंतर खुप साधं सोप्पं असतं नातं.. पण गुंता नं आपण वाढवतो.. हौस मोठी नं गुंत्यात अडकायची... त्यापेक्षा प्रवाह करु रे नात्याचा.. वाहता..हवं नको सारं सामावणारा
........................................................................
काही स्वप्न उगाच अर्धवट राहतात ना रे.. म्हणजे हेच बघ नं... खुपदा वाटतं ह्या अशा हुरहुरत्या संध्याकाळी स्वत:च्या घरी बाल्कनीमध्ये बसावं.. सीडी प्लेअर वर एखादी हळवी रागदारी असावी... हातात एखादं पुस्तक... अन चहा... गार झालेला... गाणं कि पुस्तक..नेमकं कशाने ठाऊक नाही पण डोळा पाणी दाटलेले... चित्त भरकटलेले... अन हळूहळू गडद होत जाणाऱ्या अंधारात विरघळण्याची अनावर ओढ... हि वेळ टाळायला नको... नकोच... स्वप्नवतच वाटतं हे सगळं... अगदी ह्या सगळ्यानंतर येणाऱ्या दिवेलागणीपासून ते देवघरात समई उजळताना त्या प्रकाशात शांत होणाऱ्या मनापर्यंत सारंच... स्वप्नवत...
........................................................................................................
इक भिनी मीठी खुशबू ओढे मिलती है सुबह आजकल... नर्म धूप हथेलिपे आके कुछ यू मुस्कुराती है मानो जैसे अपना करारापन पिछली बारीश में भूल आयी हो... हर और जैसे कोई खुशियाँ बाट रहा हो ऐसी ताजगी भरी सुबह.. सर्दियोंकी सुबह...
.............................................................................................................
आपल्या जवळच्या माणसांना समजून घेता न येण्याचा guilt सगळ्यात मोठा गं बयो ..
..............................................................................................
खळखळून हसता यायला हवं बयो... समोरच्याच्या मनातली बहुतांशी जळमटं त्यात बेमालूम विरघळून जातात...
.............................................................................
घ्या बघता बघता 31 डिसेंबर पण आला.. आपल्याकडे नं फक्त निमित्त हवं असतं celebration चं.. नाहीतर अगदी गौरी गणपतीला लागलेल्या झगमगीत दिव्यांच्या माळा पार ह्या year end पर्यंत उजळल्या नसत्या.. आषाढाच्या पहिल्या सरीत फ्रेश झालेलं मन थेट 31st च्या थंडीत उधाणलं नसतं... मस्तय नं पण हे... उत्सव साजरे करणं... आनंद वाटून घेणं... कसलंही बंधन नसलेलं हे साजरीकरण... निमित्त काय मिळत जातात.... सुख मिरवण्याची इच्छा हवी.. हो नं ?
..............................................................................................
ये उन दिनों की बात है जब अनजान था ये शहर... यहां की गलियां... यहां के चौराहे.. अनजान थे हम... हा और थोड़ेसे पागल भी.. एक दूजेका हाथ थामें जब पहला कदम रखा था इस जमीन पर, तो याद है रुह का एक कतरा हमने वहीं बो दिया था... उन दिनों भी इस शहर ने उस रुह को पनाह दी थीं.. ओर आज भी उसे अपने आपमे समाये है...उस दिन यहाँ का हर चौराहा अजनबी था हमारे लिये.. और आज देखो ऐसी एक भी छत नहीं यहा जिसने हमें अपनाया नहीं... ये बात उन दिनों की हैं और आज की भी.. ये बात हैं उस सफर की..अजनबी शहर के अपनेपन के ओर बढ़ते सफर की बात... अपनी बात
........................................................................................................
बयो.... अख्ख्या दुनियेसमोर I dont care attitude मध्ये वावरताना खोलवर जपलेलं हळवेपण जिथे दिलखुलासपणे मांडता येईल असं एकतरी नातं असावं... हो न..
...............................................................................................................
प्रवाह आटला कि वाहत्या नदीचा डोह होत असेल का गं बयो...
..............................................................................
परतीच्या वाटेवरचा हा मंजुळ घुंगुरवाळा
दिवसाला उलटून येती संध्येच्या कातरवेळा
..................................................................

हि वेळ अशी एकाकी अंगणात घुटमळणारी लेऊन लाजरी स्वप्ने उंबऱ्यात गुणगुणणारी