काहीतरी नवीन मिळेल ह्या आशेने आपण जुनंच चाळत बसतो बयो कित्येकदा... बाकी काही नाही पण फक्त कधीकाळी जे हट्टाने नाकारलं होतं त्यात पुन्हा गुंतायला होतं....
....................................................................................
मौनातल्या त्या स्वराने डोळा पूर हळवा यावा 
क्षण तो भाळण्याचा बस इतकाच कातर व्हावा
...............................................................................
सोडून दे सखे तू हा हट्ट बहरण्याचा 
ऋतू पानगळीचा अशाने टळणार नाही
...................................................................................
नेहमीच्या restaurant मधला maneger आज सहज रस्त्यात भेटला.. साध्या कपड्यात होता... ओळखताच आला नाही.. म्हणजे दरवेळी त्याच्या युनिफोर्म मध्ये भेटतो आम्ही अन सवयीने ओळखही दाखवतो पण आजचा हा वरवरचा वेगळा अवतार अनोळखी वाटला रे.. 
नेहमीच्या कडवटपणाची सवय झालेली असताना कोणी अचानक गोडवे गाऊ लागलं कि असंच अनोळखी वाटतं नं अगदी तसं
.......................................................................
आताशा स्वत:चं स्व असणं अलगद मिटून घ्यावंसं वाटतंय ... कोणाचं नसणं इतकंही अधोरेखित होऊ नये गं बयो...
..................................................................
समोरच्याच्या अवघड प्रश्नांच्या फैरीत अचानक आपलं एक हरवलेलं उत्तर सापडावं असंच काहीसं
...............................................................
हे एक विलक्षण घडतंय… उतरणीचं ऊन असं थेट व्हरांड्यातून रेंगाळत पावलांपाशी निजलंय. हातात एक पुस्तक अन डोक्यात त्या पुस्तकाचं मोहोळ… अंगभर पसरलेली सुस्ती अन टक्क डोळ्यांनी चाललेली पारायणे... त्या गुंत्यांची… गुंता त्या ऊन्हाचा… त्या रेंगाळण्याचा… पुस्तकाचा… त्यातल्या संदर्भाचा अन गुंता या निवांततेचा !
....................................................................
तुला नाहीच कळणार गं म्हणताना... एक संधी... समजून घेण्याची.. चाचपडून बघायला हवीच नं गं... शब्द न शब्द समजेलच असं नाही गं जगण्यातला...पण हे अनुभावांचं वाटून घेणं तरी जमायला हवं बयो.... जमायला हवं...
....................................................................
कुठल्या ओंजळीतून झिरपते अद्वैताचे देणे
रित्या किनारी फकीर गातो अंधाराचे गाणे
...................................................................................
पाझरत्या पन्हाळीच्या टोकावरून ओघळणारी ती एकसंध ओली सर जशी अलगद विसावते नं तळहातावर.. तशी असते सोबत तुझी.. नितळ... पारदर्शी...
..............................................................................
न घडलेल्या गुन्ह्याचे दुखरे परिणाम विनाकारण भोगावे लागले नं बयो कि 'अगतिकता' ह्या शब्दाचा खरा अर्थ कळतो.