जगावेगळे असे काहीसे वेड म्हणू कि ध्यास म्हणू
अंधुक अंधुक हजार वाटा, एकीला का पळवाट म्हणू 
.......................................................................................
मनातल्या असंख्य प्रश्नांसोबत राहणं ज्या क्षणी सुसह्य होईल त्या क्षणी शांतता शोधणाऱ्या अखंड वाटांना पूर्णविराम मिळेल बयो...
............................................................................................
मावळतीच्या उन्हाची एक तिरीप टेबलवर येतेय... सोनेरी रंगात हा करडा टेबल top झळाळतोय.... माझा हात मात्र ह्या सोनेरी उन्हातून कोऱ्या कागदाकडे... कधीकधी हे कोरेपणसुद्धा आश्वस्त करतं नं...
...............................................
मधुनच आठवतं काही.. तळाचा गाळ पुन्हा ओठांवर आणणारं.. अलगद भिजते पापणी अन् ओघळतेच एखादी सर.. खरंतर तेव्हा कोणीच नको असतं ... कारणं विचारणारं ... अनामिक ओझं उतरवत हलके होत असतो आपण..हळुवार... आभाळाच्या गाण्यांचा सुर मिळावा अन् नेमका समेवर ठसा उमटावा तशी थांबते सर.. अवचित..आवर्तन पुर्ण करणारी..
........................................................................
एकेक दिवस असाही येतोच कि... काम असतं..त्याचा डोंगरही असतो.. आणि पुन्हा सोमवारही असतो... पण तरी, कुठल्याश्या मुठीतून( कि मिठीतून )मन हळूच पसार होतं... भर उन्हाचं तळ्याकाठी एकटंच उसासत बसतं... स्तब्ध तळं सुसाट मन.. कशाकशाचा संबंध नसतो तरी कसं कोण जाणे तळं मनाला गोंजारत असतं... गरम झळा गार पाणी सगळंच तसं विचित्र... इवल्याश्या मनाचं इतकं मोठ्ठं बहरणं... एकेक पळ सरत तळं मावळतीला येतं , गजबजलेल्या मनातलं नेमकं तेंव्हाच ओठांवर येतं... तळ्याच्याही तळाशी जात जात मनं हलकं होत जातं... कामाच्या आठवणीने अन पुन्हा भानावर येतं... एकेक दिवस असाही जरा जरा वेगळा असतो सोमवार असला तरीही तोइतका वाईट नसतो...
..........................................................................................
अंगणातल्या वेली मोगऱ्याला बिलगून एक बंगई असावी कुई कुई आवाज करणारी.. पितळी कड्यांची अन शिसवी दिमाखदार पाटाची... उन्हाळ्यातली निरभ्र रात्र अन सोबतीला चांदण्यांची आरास.. ह्या बंगई वर उताणं झोपून वेली मोगर्याच्या गंधावर हलके झोके घेत मला एकदा हे काळंभोर आभाळ निरखायचं...
.....................................................................................
टाळायचा म्हणत जाणून बुजून बदललेला रस्ता जेव्हा पुन्हा त्याच नकोश्या मुक्कामी पोहोचतो नं... तेव्हा लागत जातात अर्थ सवयींचे.. पावलांच्या... मनाच्या... सवयींचे अर्थ...
.......................................................................................
हवं तेव्हा हवं तिथून माघारी फिरता यायला हवं... इतकं विनापाश जगणं जमेल बयो?
..............................................................................
पाचोळ्याच्या गर्दीत एखादंच हिरवं पान बघितलं कि कसं चर्र होतं नं .... तसंच काहीसं मला भर गर्दीत तुला बघितलं कि होतं... हि हिरवीगर्द ओल झिरपत नाही रे आताशा.. खोल खोल
............................................................................
उन्हाळ्यात आभाळाचा रंग जास्तच निळा होतो का रे?? आज तर आभाळ असं दिसत होतं जसं काही कोणीतरी नीट आवरून घडी घालून ठेवलंय...ढगांची सुरकुतीही नसलेलं कडक निळं आभाळ...
......................................................................
शाम की किसी कोनसे आ जाती है रात.. तब याद आते हो तुम.. हाथसे फिसले रेत जैसे वक्त जब दरवाजेपे आके रुक जाता है.. तब याद आते हो तुम.… कही कभी तो ये रात काले बादल ओढ़े आती है.. जैसे कभी तुम आया करते थे.… रंगीन सपने ओढ़े..... ना ये तब बता पायी न अब.… या शायद फिर कभी नहीं.… पर रात की चौखट पे सवेरा अपना पहला कदम रख मुस्कुरा देती है.… तुम अब भी वही उस चौखट पे याद आते हो.……