मैसूर सोप आणि शेगाव काही सुगंधांचं काही जगांशी, घटनांशी, व्यक्तींशी एक खास नातं असतं.. म्हणजे जोन्सन बेबी पावडरचा वास अगदी भर गर्दीत आला तरी समोर गुटगुटीत स्वच्छ बाळ येतं... आईच्या आजीच्या ओलसर पदराचा वास तर कुठेही ओळखू शकतो... काही लोकं तर त्यांच्या खास अत्तरांमुळे ओळखले जातात... तसंच मैसूर सोप आणि शेगाव.. अगदी लहान असल्यापासून मी शेगावला जाते.. kind of routine... मंदिराच्या जवळचं ते भक्तनिवास...त्यातली ठराविक एक खोली आणि नेमकी त्याच्याच जवळून धावणारी धडधडती आगगाडी...थंडीतली पहाट आणि मैसूर सोपचा सुगंध... तेंव्हा न ती खुप महाग असायची.. मोती साबणा सारखी.. म्हणून अश्या खास वेळी वापरली जाणारी ... त्याचा तो मस्त कागदी खोका... आत कागदात लपेटलेली ती चंदनाची वडी... अहाहा... तो कागद कित्येक दिवस पुस्तकात जपला जायचा... अन दरवर्षी नेमाने तो बदललाही जायचा.. एक दिवस वापरलेला साबण मग कित्येक दिवस सोबत करायचा... सणासुदीला पुन्हा पुन्हा निघायचा... पण वर्षभरात दुसर्यांदा काही आणला जायचा नाही .. कदाचित म्हणूनच...ती पहाटेची वेळ.. भक्तीने भारलेलं सभोवताल आणि श्रीमंत मैसूर सोपने केलेली आंघोळ... पावित्र्य.. मंगलमय... शुध्द... ह्या शब्दांचा अर्थ आजही माझ्यासाठी ह्या सगळ्याशीच जोडलेला आहे...