मित्रा, 
गेला तासभर ह्या एका शब्दाशीच अडखळलेय... लिहावं न लिहावं ह्या कन्फ़ुजन मध्ये...तसंही न लिहिलेलं पोहोचेलच तुझ्यापर्यंत.. हे टाइप करणं काही खरं नाही रे, ओलावा हरवतो... त्यापेक्षा कागदावर उमटलेली थरथरती अक्षरं बरी... काळजात उठलेली कळ ती अक्षरांची धार नेमक्या जागी पोहोचवते ... आता ह्यात कसं नं,मला पोहोचताच येत नाहीये तुझ्यापर्यंत.. 
स्वतःचा स्वतः पर्यंतचा प्रवास दमवतो नं रे... अश्यावेळी प्रत्येकाची रिअक्ट होण्याची पद्धत वेगळीच.. जशी तुझी, कोशात जाण्याची...किमान श्वास घेण्यासाठी एक फट उघडताना समोर मला बघताच क्षणार्धात पुन्हा कोशात गुडूप होणारा तू तसा सवयीचा .. तुझ्या डोक्यातला चिखलही ओळखीचा..तुझा त्रागा ओळखीचा ...अनोळखी फक्त तुझी घालमेल.. तू तुझ्यात असताना माझा माझ्याशी झालेला संवाद तुझ्यापर्यंत पोहोचवण्याची माझी अधीरता... अन वाट पहाणं तुझा ओळखीचा तू होण्याची ... सवयीचा तरी दरवेळी नव्याने समृध्द करणारा हा प्रवास तू तुझ्यात परतशील तेंव्हा सांगेल
नक्की

सई

........................................................................................