तुम्ही केलंय का असं कधी? एकाच बैठकीत सलग 3-४ मुव्हीज बघितलेत.. मी केलंय ...बरेचदा ...एक रिकामा शनिवार निवडायचा .. सुट्टीचा ...म्हणजे सकाळी उठायला साधारण ९ -९ .३०...निवांत मस्त मग भरून आलं घातलेला चहा करून घायचा ..आणि सोबतीला पार्ले जी चा बम्पर प्याक ... आणि पहिला मुव्ही सुरु...फास्ट फोरवर्ड करत... गाणी कापत १-२ मुव्हीज निपटवायच्या.. ह्या मुव्हीज कशा.. तर खूप इंटरेस्ट नसलेल्या.पण फक्त हिट झाल्या म्हणून बघायच्या असलेल्या...पण म्हणून अति फास्ट नाही पण स्पीड नॉर्मल...संपवायच्या मात्र पूर्ण..मग एक ब्रेक.. पटकन फोन उचलायचा आणि खायला काहीतरी ओर्डर करायचं..लाईटच हं .. म्हणजे पिझ्झा किंवा रोल वैगरे ... ते येईपर्यंत आवडती प्लेलिस्ट ऐकायची.. अगदीच वाटलं तर फेबु,व्हात्स एप वैगरे चेक... आणि एकदा का ओर्डर आली की ३ रा मुव्ही सुरु..
लोळत रेंगाळत .. मस्त खात पीत.. हा मुव्ही मात्र नीट बघायचा असलेला.. नो फोरवर्ड..नो कट...२ -.२ .३० तास ह्यात नीटच घालवायचे ... मग पुन्हा एक लहानसा ब्रेक...आजूबाजूला पडलेल्या खाण्याच्या डिशेस, कप सिंक मध्ये टाकायचे..बिस्किट्सचे पुडके उचलून बिन मध्ये... ह्या एवढ्यानेही डोक फ्रेश होतं आणि नेक्स्ट मुव्ही साठी प्रीपेर सुद्धा ...आता हा लास्ट मुव्ही …खूप जवळचा … खूप आवडणारा … कितीही वेळा बघितली तरी नव्याने कळणारा ... पुन्हा एकदा चहाचा मग आणि लपटोप…आता संध्याकाळ पर्यंत हा मुव्ही पुरवायची असतो ..पुरवून पुरवून साठवायचा असतो ...रिवाईण्ड पॉज करत …एखदा सीन फोरवर्ड करत … नव्याने जगायचा असतो .. एखदा सीन रडवतो …पण तरी बघायचा असतोच …हळूच पाणावायचं असतं …रेंगाळत राहतो आपण त्या मुव्ही मध्ये ..डोळ्यात पाणी असतं .. हसू असतं …पण आपल लक्ष ..आपलं लक्ष तिथे नसतं . आपण हरवलेलो आपल्यातच …तितक्यात ...तितक्यात आपली रूम मेट येते ..दिवा लावते आणि आपण सटकन भानावर …ती बिचारी काही बाही विचारत असते …पण आपण आपल्याच तंद्रीत सरळ उठून गच्चीवर किंवा घराबाहेर..तो भारावलेला क्षण मनस्वीपणे जपत असतो आपण... कोणाशीही शेअर करायचा नसतो..कोणाला सांगायचा नसतो...बाहेरची मोकळी हवा हळूहळू मोकळ करत असते आपल्याला …आपण रीलेट करत असतो दिवस..पहिल्या मुव्ही पासून शेवटच्या मुव्ही पर्यंत …थकलेलो असतो..कधीतरी मग रूम मध्ये येतो …लक्षात येत अंघोळ नाहीच केलीय आज...गरम पाण्याच्या शोवरची गरज आत्ता अचानक जाणवते...जडावलेलो असतो नं .. तो शोवर मग हलकं करत जातो आपल्याला …डोळे बंद करून बराच वेळ आपण तिथेच..रिकाम होत …भानावर येत …अश्यावेळी रूम मेट खूप महत्वाची ठरते ..तिला नूर कळतो.. ती न विचारता गरमागरम खिचडी लावून ठेवते आपली …आणि laptop वर तिचा मुव्ही माराथोन सुरु करण्या पूर्वी आठवणीने पण सहज सांगून जाते …गरम गरम खाउन घे गं आणि शांत झोपून जा .. जास्त विचार नको करू …मी लाईट बंद करतेय …
तर असा असतो movie marathon day .. मोकळा तरी भारलेला...
लोळत रेंगाळत .. मस्त खात पीत.. हा मुव्ही मात्र नीट बघायचा असलेला.. नो फोरवर्ड..नो कट...२ -.२ .३० तास ह्यात नीटच घालवायचे ... मग पुन्हा एक लहानसा ब्रेक...आजूबाजूला पडलेल्या खाण्याच्या डिशेस, कप सिंक मध्ये टाकायचे..बिस्किट्सचे पुडके उचलून बिन मध्ये... ह्या एवढ्यानेही डोक फ्रेश होतं आणि नेक्स्ट मुव्ही साठी प्रीपेर सुद्धा ...आता हा लास्ट मुव्ही …खूप जवळचा … खूप आवडणारा … कितीही वेळा बघितली तरी नव्याने कळणारा ... पुन्हा एकदा चहाचा मग आणि लपटोप…आता संध्याकाळ पर्यंत हा मुव्ही पुरवायची असतो ..पुरवून पुरवून साठवायचा असतो ...रिवाईण्ड पॉज करत …एखदा सीन फोरवर्ड करत … नव्याने जगायचा असतो .. एखदा सीन रडवतो …पण तरी बघायचा असतोच …हळूच पाणावायचं असतं …रेंगाळत राहतो आपण त्या मुव्ही मध्ये ..डोळ्यात पाणी असतं .. हसू असतं …पण आपल लक्ष ..आपलं लक्ष तिथे नसतं . आपण हरवलेलो आपल्यातच …तितक्यात ...तितक्यात आपली रूम मेट येते ..दिवा लावते आणि आपण सटकन भानावर …ती बिचारी काही बाही विचारत असते …पण आपण आपल्याच तंद्रीत सरळ उठून गच्चीवर किंवा घराबाहेर..तो भारावलेला क्षण मनस्वीपणे जपत असतो आपण... कोणाशीही शेअर करायचा नसतो..कोणाला सांगायचा नसतो...बाहेरची मोकळी हवा हळूहळू मोकळ करत असते आपल्याला …आपण रीलेट करत असतो दिवस..पहिल्या मुव्ही पासून शेवटच्या मुव्ही पर्यंत …थकलेलो असतो..कधीतरी मग रूम मध्ये येतो …लक्षात येत अंघोळ नाहीच केलीय आज...गरम पाण्याच्या शोवरची गरज आत्ता अचानक जाणवते...जडावलेलो असतो नं .. तो शोवर मग हलकं करत जातो आपल्याला …डोळे बंद करून बराच वेळ आपण तिथेच..रिकाम होत …भानावर येत …अश्यावेळी रूम मेट खूप महत्वाची ठरते ..तिला नूर कळतो.. ती न विचारता गरमागरम खिचडी लावून ठेवते आपली …आणि laptop वर तिचा मुव्ही माराथोन सुरु करण्या पूर्वी आठवणीने पण सहज सांगून जाते …गरम गरम खाउन घे गं आणि शांत झोपून जा .. जास्त विचार नको करू …मी लाईट बंद करतेय …
तर असा असतो movie marathon day .. मोकळा तरी भारलेला...
No comments:
Post a Comment